|
|
منوچهر امیری
، فرزند حسن
. متولد
1299خورشیدی , نويسنده , مترجم و شاعر ایرانی .
وى نواده حاج محمد تقى اميرالامراء
بود . در كرمانشاه
متولد شد . در كودكى به تهران آمد سپس به تبريز رفت و در آنجا
تحصيلات ابتدائى خودرا به پايان رساند . در
سال 1314 خورشیدی به تهران بازگشت و دوره متوسطه را تمام
كرد . سپس از دانشكده ادبيات دانشگاه تهران ليسانس
گرفت . در سال 1322 در دانشسراى عالى به
تدريس پرداخت . در خلال اين مدت موفق به اخذ دكترى ادبيات فارسى شد
. از سال 1342 تا 1348
نماينده فرهنگ و هنر در امريكا بود و پس از بازگشت به ايران در
دانشكده ارتباطات اجتماعى و مدرسه عالى ادبيات به
تدريس پرداخت . در سال 1350 به دعوت
دانشگاه يوتا به امريكا رفت و دوسال در آنجا به تدريس پرداخت و در
بازگشت , به استادى دانشگاه شيراز منصوب شد
و سرانجام در سال 1364 باز نشسته گرديد .
آثار وی عبارتند از :
فرهنگ كتاب «الابنيه عن
حقايقالادويه» ؛ ترجمه «منظومه سهراب
و رستم» ؛ ترجمه «منظومه فردوسى در تبعيد» ؛ ترجمه
«سفرنامه گاليور» ؛ «آشنائى با شكسپير» ؛
ترجمه «مالك و زارع در ايران» ؛ ترجمه «بازگشت ده هزار يونانى» ؛
ترجمه «سفر نامه فريزر» ؛ ترجمه «روس و
انگليس در ايران» ؛ ترجمه «سفرنامه جكسن» يا «ايران در
گذشته و حال» .
پایگاه
ایران
تمدن |
|