|
|
انورى
ابيوردى , اوحدالدين , محمد بن على . وی دانشمند , منجم وشاعر
,
متخلص به
انورى در مهنه از توابع ابيورد متولد شد ( قرن ششم هجری قمری ) .
ابتدا در مدرسه منصوريه طوس به
تحصيل علوم مختلف پرداخت ؛ در فلسفه , رياضيات ,
نجوم , هيئت , علوم معقول و منقول و
شاعرى دست داشت . از جوانى
شعر مى گفت و ابتدا خاورى تخلص مى كرد اما , بعد تخلص خود
را به انورى تغيير داد . وى جوانى خود را در بلخ
گذراند و سفرهايى به سرخس , مرو
, خوارزم ,
اطراف دشت خاوران و عراق كرد . انورى از مداحان سلطان سنجر سلجوقى
بود و پس از آنكه
استخراج نجومى او در خصوص اجتماع سيارات هفتگانه در برج ميزان و
بروز طوفان به خطا رفت از ترس سلطان سنجر
به بلخ فرار كرد , اوباش بلخ وى را مورد اهانت و تعرض
قراردادند . او عاقبت به مجدالدين ابوالحسن عمرانى
از بزرگان خراسان و قاضى حميدالدين صاحب
«مقامات حميدى» پناه برد . انورى از كسانى است كه در تغيير سبك
فارسى نقش عمدهاى ايفا نموده است . اشعار وى پر
از اصطلاحات و اشارات به مسائل علمى دقيق و
حكمت است و به همين جهت سه شرح بر بعضى اشعار او نوشتهاند : يكى
شرح داوود بن محمد علوىشاديابادى , دوم شرح
ابوالحسن فراهانى حسينى و ديگر شرح عبدالرزاق دنبلى
.
انورى را در شعر پرورش دهنده سبك
ابوالفرج رونى دانستهاند . وى در مدح و هجو مهارت
داشته است . او در بلخ در گذشت (
سال ۵۸۳
) و در جنب مزار سلطان احمد خضرويه مدفون گرديد .
از آثار وى «ديوان» اشعار,
مشتمل بر چهارده هزار و هفتصد و چند بيت ؛ «البشارات فى
شرحالاشارات» و «رسالهاى در عروض وقوافى»
.
پایگاه
ایران
تمدن |
|